Wat een geluk dat ik jou ken

4 februari 2020

In deze blog vertelt een patiënte over haar zeven weken op de afdeling Gynaecologie in het UMC Utrecht. Vanuit haar persoonlijke ervaring, ondersteund door haar professionele expertise als psycholoog en therapeut (zij werkt met patiënten/cliënten die doorgaans te maken hebben met hechtingsproblematiek en vroegkinderlijk chronische traumatisering). Zij vertelt:

Proces van ziek-zijn

In mijn vezels voelde ik het ‘patiënt-zijn’. Iets wat ik tot dan toe (na vier weken ziekenhuis) had weten te vermijden. Ik lag daar, elke dag in pyjama, niet in staat om veel te bewegen, niet in staat om mijn geest te scherpen.

En dan komt Lily binnen….zachtjes, behoedzaam en respectvol, ze komt met haar karretje met verzorgingspullen. Ze hangt het bordje ‘Niet storen’ op. De verpleging is op de hoogte. Ze vraagt vriendelijk hoe het gaat en wat mijn wensen zijn. Ze dempt het licht, en verhoogt het bed. Ze masseert de ene keer mijn voeten, de andere keer mijn hoofd. Haar handen voelen zacht en ze maakt contact via haar handen met mijn lijf, ik voel dat ze ‘erbij’ is, ik voel haar mededogen en betrokkenheid…ik kan me overgeven…en ik ontspan…. Daardoor (en geluxeerd door de vele opiaten) val ik vrijwel onmiddellijk in slaap..iets wat mij in de nachten nauwelijks lukt omdat ik de ontspanning niet kan vinden.

Het voelt weldadig. Ik voel me even geen patiënt, maar een mens die aandacht en verzorging nodig heeft afgestemd op de breekbaarheid waarmee ik in dat bed lig. Precies dat is wat Lily geeft, doorgeeft, natuurlijk: vanuit haar professie, maar meer nog vanuit de intentie, de gedrevenheid, waarmee zij haar vak als complementaire zorgverlener vormgeeft.

Koesterende handen

Nadat ze weg was en ik weer langzaam bij was gekomen, liep ik mijn gebruikelijke rondje over de afdeling. De verpleegkundige die achter de balie zat zei tegen mij: jij ziet er ontspannen uit, heel anders dan eerder vanmiddag. Ik keek in de spiegel en zag dat de harde trekken die zich inderdaad in mijn gezicht lieten zien, waren verzacht. Ik voelde me ook beter, niet zozeer anders, maar beter in de zin: beter in staat om om te gaan met de spanningen die er rond mijn gezondheid waren.

Het mijzelf overgeven aan de koesterende handen van Lily hielp mij om mezelf over te geven aan de stroom van het proces rond mijn behandelingen. De pijn bleef even erg, de zwakte van mijn lijf idem…ik kon het gewoon wat beter handelen.

Verbonden met geluk

Het was voor mij waardevol om in die weken een stukje van mezelf aan haar te geven met liefdevol aandacht en aanraking. Zodat ze verbonden bleef met haar eigen geest en lichaam en eigenwaarde. Helpen om haar lijfelijk en geestelijk te ontspannen in het proces van ziek-zijn met een knik en een lach. Omdat dat veel voor haar betekende in die weken vroeg de patiënte mij als dank haar verhaal te delen.

Blog gepubliceerd op de site van de Nationale zorggids

Reacties

0 reacties

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Lees ook

Een reis met lotgenoten

Iedereen heeft een verhaal dat gehoord mag worden. Zo ook de verhalen van andere pleegkinderen, jong of oud. Ik luister er graag naar. Zij voelden herkenning in mijn boek en zochten contact met me. Hun verhalen duizelden me voor de ogen. Alsof mijn zicht achteruit is...

Parkinson

"Ik heb Parkinson, hoor", zegt mijn cliënte. Ze rijdt haar rolstoel mijn salon binnen bij zorginstelling AxionContinu. "Ik heb Parkinson", zegt ze nog een paar keer, alsof het een lied is. "Daar heb ik zelf geen probleem mee." Ik help haar uit haar rolstoel in de...

Het is stil heel stil

89-jarige cliënte met dementie, heeft ondersteuning van haar rollator. Ze was in de eetzaal thee aan het drinken tot dat ik haar kwam ophalen. Ze ging niet gelijk met mij mee tot dat ik de naam van haar dochter zei. Toen zag ik en de verpleegkundige een twinkeling in...

Uit je hoofd maar verbonden met je lijf

Vandaag laat ik de koffer met glitter en glamour voor de kinderen van het Wilhelmina kinderziekenhuis dicht. De kinderen willen stuk voor stuk een massage. Massage is een positieve ontspanning en een doorbreking van een uitzichtloze dag. Het is een tijdelijke...

 

"Het verhaal van Lily is pijnlijk en mooi tegelijk. Ik voelde het en ik voel met haar mee. Hopelijk helpt het anderen te begrijpen en in te zien dat alles wat een mens meemaakt, hoe jong ook, gevolgen heeft, soms zelfs een leven lang."

Karin Bloemen
Zangeres, pleegouder

 

BESTEL NU >

You have Successfully Subscribed!