Parkinson

17 september 2021

“Ik heb Parkinson, hoor”, zegt mijn cliënte. Ze rijdt haar rolstoel mijn salon binnen bij zorginstelling AxionContinu. “Ik heb Parkinson”, zegt ze nog een paar keer, alsof het een lied is. “Daar heb ik zelf geen probleem mee.” Ik help haar uit haar rolstoel in de grote comfortabele salonstoel. Ze wil een behandeling van top tot teen. Ik pak haar handen en voeten in voor een extra boost.

Ze ratelt verder over haar ziekte. Ze raakt er niet over uitgepraat. “Mensen met Parkinson bewegen heel veel maar dat heb ik niet”, zegt ze, terwijl ik haar voeten tegen de stoel hoor tikken. Om en om gaan haar handen omhoog. Een badstoffen handschoen die ik om haar hand gedaan heb, ligt op de vloer. Ik breng hem opnieuw aan. Binnen een paar minuten ligt hij weer op de vloer. Ik doe hem af en wikkel een handdoek om haar handen. Ook dat werkt niet. Het zweet breekt me uit. Ik laat de handdoek die inmiddels ook op de grond beland is maar liggen, zodat ik verder kan met de behandeling.

“Ligt hij weer op de grond?”, zegt ze.
“Ja, maar dat geeft niks”, antwoord ik.

Geen prikkels

Tot het moment dat ik de gezichtsmassage geef. Ze ligt stil. Geen ongecontroleerde spierbewegingen, geen tikkende voeten en geen handschoen of handdoek die op de grond valt. Je kunt een speld horen vallen.

Nu haar gedachten niet gevuld zijn met de ziekte die haar beheerst, lijkt het of er ruimte in haar hoofd komt. Even geen prikkels. Muisstil is het. Ze laat zich meevoeren op het ritme van de massage. Ook al was het maar heel even, het leek een eeuwigheid. Tot haar woorden als een sneltrein weer overgenomen worden door de Parkinson.

Ik lak haar teennagels. Voor mij een uitdaging. Eentje die ik niet naar tevredenheid volbreng. Haar ongecontroleerde spieren maken het bijna onmogelijk. Maar mijn cliënt is tevreden. Ze heeft genoten van de behandeling. Als ik haar naar haar kamer breng, straalt ze alsof de zon boven haar hangt.

Deze blog is gepubliceerd op de National zorggids

 

Reacties

0 reacties

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Lees ook

Een reis met lotgenoten

Iedereen heeft een verhaal dat gehoord mag worden. Zo ook de verhalen van andere pleegkinderen, jong of oud. Ik luister er graag naar. Zij voelden herkenning in mijn boek en zochten contact met me. Hun verhalen duizelden me voor de ogen. Alsof mijn zicht achteruit is...

Het is stil heel stil

89-jarige cliënte met dementie, heeft ondersteuning van haar rollator. Ze was in de eetzaal thee aan het drinken tot dat ik haar kwam ophalen. Ze ging niet gelijk met mij mee tot dat ik de naam van haar dochter zei. Toen zag ik en de verpleegkundige een twinkeling in...

Uit je hoofd maar verbonden met je lijf

Vandaag laat ik de koffer met glitter en glamour voor de kinderen van het Wilhelmina kinderziekenhuis dicht. De kinderen willen stuk voor stuk een massage. Massage is een positieve ontspanning en een doorbreking van een uitzichtloze dag. Het is een tijdelijke...

Tranen en geluk

Het is weer de hoogste tijd voor het Wilhelminakinderziekenhuis. Kinderen blij maken door ze even af te leiden van het ziek zijn met wellness aan bed. De ouders hebben dan een momentje voor zichzelf, omdat ik ze heel even ontlast. Ze kunnen dan even koffiedrinken of...

 

"Het verhaal van Lily is pijnlijk en mooi tegelijk. Ik voelde het en ik voel met haar mee. Hopelijk helpt het anderen te begrijpen en in te zien dat alles wat een mens meemaakt, hoe jong ook, gevolgen heeft, soms zelfs een leven lang."

Karin Bloemen
Zangeres, pleegouder

 

BESTEL NU >

You have Successfully Subscribed!