Het is stil heel stil

8 juli 2021

89-jarige cliënte met dementie, heeft ondersteuning van haar rollator. Ze was in de eetzaal thee aan het drinken tot dat ik haar kwam ophalen. Ze ging niet gelijk met mij mee tot dat ik de naam van haar dochter zei. Toen zag ik en de verpleegkundige een twinkeling in haar ogen. We lopen samen over de gang van zorginstelling Axioncontinu op weg naar de salon.

Op het moment dat ik haar voeten aanraak komt er een hele diepe zucht. Alsof er een ventiel van een band is gesprongen. Ik vraag haar of het gaat en ze lacht. Ik ga door met een pakking voor haar voeten. Zij is stil heel stil. Alleen op de achtergrond hoor je de ontspannende muziek, vogels kwetterend heel zachtjes een wiegelied, waterval met druppels die wat uit de pas vallen en ik verbeeld mij een brandende zon en een helderblauwe lucht. Mevrouw knikt alleen maar als ik iets aan haar vraag. Ze zit rechtop en verliest mij geen seconde uit haar oog.  Ze lacht als ik onhandig badstofhandschoen voor haar voeten pak in plaats van sloffen.

Bij de gezichtsbehandeling hoor ik weer het geluid van een ventiel die van een band is gesprongen. Ik kijk naar de cliënte maar nu heeft ze haar ogen dicht. De behandelstoel staat iets schuiner. En ik laat haar, even niks even haar moment.

De cliënte was weggezonken ver met haar gedachten buiten de zorginstelling. Misschien kwamen verborgen gedachtes weer boven. Misschien dobberde ze op een luchtbed mee waar de muziek haar bracht. Haar gezicht was ontspannen en alle spieren van haar lichaam.

Ik heb haar weer naar haar kamer gebracht en de verpleging heb ik laten weten dat ze weer terug is.

Haar dochter was dankbaar voor de terugkoppeling.

“Stilte verlicht je levenspad. Door niet te spreken, zie je duidelijker.” Mahatma Gandhi

Deze blog is gepubliceerd op de National zorggids

Reacties

0 reacties

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Lees ook

Een reis met lotgenoten

Iedereen heeft een verhaal dat gehoord mag worden. Zo ook de verhalen van andere pleegkinderen, jong of oud. Ik luister er graag naar. Zij voelden herkenning in mijn boek en zochten contact met me. Hun verhalen duizelden me voor de ogen. Alsof mijn zicht achteruit is...

Parkinson

"Ik heb Parkinson, hoor", zegt mijn cliënte. Ze rijdt haar rolstoel mijn salon binnen bij zorginstelling AxionContinu. "Ik heb Parkinson", zegt ze nog een paar keer, alsof het een lied is. "Daar heb ik zelf geen probleem mee." Ik help haar uit haar rolstoel in de...

Uit je hoofd maar verbonden met je lijf

Vandaag laat ik de koffer met glitter en glamour voor de kinderen van het Wilhelmina kinderziekenhuis dicht. De kinderen willen stuk voor stuk een massage. Massage is een positieve ontspanning en een doorbreking van een uitzichtloze dag. Het is een tijdelijke...

Tranen en geluk

Het is weer de hoogste tijd voor het Wilhelminakinderziekenhuis. Kinderen blij maken door ze even af te leiden van het ziek zijn met wellness aan bed. De ouders hebben dan een momentje voor zichzelf, omdat ik ze heel even ontlast. Ze kunnen dan even koffiedrinken of...

 

"Het verhaal van Lily is pijnlijk en mooi tegelijk. Ik voelde het en ik voel met haar mee. Hopelijk helpt het anderen te begrijpen en in te zien dat alles wat een mens meemaakt, hoe jong ook, gevolgen heeft, soms zelfs een leven lang."

Karin Bloemen
Zangeres, pleegouder

 

BESTEL NU >

You have Successfully Subscribed!