Tranen en geluk

23 december 2020

Het is weer de hoogste tijd voor het Wilhelminakinderziekenhuis. Kinderen blij maken door ze even af te leiden van het ziek zijn met wellness aan bed. De ouders hebben dan een momentje voor zichzelf, omdat ik ze heel even ontlast. Ze kunnen dan even koffiedrinken of naar buiten. Maar soms is dat niet genoeg voor de ouders. Dan hebben ze dezelfde aandacht nodig die ik aan hun kind geef.

Kindermenu

In het Wilhelmina kinderziekenhuis heb ik een individueel wellness-programma aan bed voor kinderen. Ze mogen zelf kiezen waarmee ik ze blij kan maken. Met mijn wellness-koffer loop ik van afdeling naar afdeling en van kamer naar kamer. Het ene blije gezicht na het andere als ik alleen al vertel wat er in mijn koffer zit. De een kiest voor een massage en een ander voor nagels lakken. Vandaag wilde een moeder van een kind even de aandacht. De moeder had geluk, want er is meestal geen ruimte in mijn programma voor de ouders.

Even ontzorgen

Even geen mantelzorger zijn, maar voelen en meetellen. Ook mantelzorgers hebben soms een reset nodig. Als ze steeds een ander moeten verzorgen, wie is er dan voor hun? Wie zorgt er voor dat zij mentaal en fysiek verbonden zijn en blijven met hun omgeving? Hoe laden zij hun batterij weer op als gever? Hoe fijn is het om positiviteit te ontvangen en even niet denken aan de zieke maar aan jezelf!

Een traan van geluk

Ik vroeg haar om plaats te nemen op de stoel. Ze was meteen in tranen en excuseerde zich. Snikkend zei ze, “sorry, zo fijn dat er nu ook voor mij gezorgd wordt”. Ik liet haar uithuilen tot ze klaar was om te ontvangen. Haar hoofd tegen mijn buik aangeleund met een kussen opgerold in haar nek, pianomuziek op de achtergrond. Ik legde mijn handen op haar schouders en ik voelde haar hart onder mijn handen kloppen. Ik begon haar gezicht te masseren. Ik voelde haar spanning en haar zorgen. Het was alsof ik alle zorg van haar af waste. Haar dochter zat tegenover ons op haar iPad en genoot van de aandacht voor haar moeder. En dat was het toverwoord, het kind liet haar moeder. Ondanks dat er geroezemoes was, mensen die op de gang voorbijliepen, gekuch en gepraat van andere patiënten op de afdeling. Ik nam haar mee naar haar wereld, want ze liet zich niet afleiden. Zij was nu de ontvanger en ik de gever. Je kon een speld horen vallen. De kamer vulde zich met warmte en kleuren die als een deken om haar heen gewinkeld waren. En toen zij haar ogen opende was er nog steeds rust. Dit waren haar tien minuten. Haar moment van tranen van geluk. Zij werd nu verzorgd. Zij kreeg nu de aandacht. Zij hoefde even niks. Nu hoefde zij even geen mantelzorger te zijn.

Ook in corona tijd gaan de wellnessmomenten gelukkig door in het Wilhelmina kinderziekenhuis. Juist in deze tijd hebben mantelzorgers en patiënten behoefte aan extra aandacht om verbonden te blijven.

Deze blog is gepubliceerd op de National zorggids

Reacties

0 reacties

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Lees ook

Een reis met lotgenoten

Iedereen heeft een verhaal dat gehoord mag worden. Zo ook de verhalen van andere pleegkinderen, jong of oud. Ik luister er graag naar. Zij voelden herkenning in mijn boek en zochten contact met me. Hun verhalen duizelden me voor de ogen. Alsof mijn zicht achteruit is...

Parkinson

"Ik heb Parkinson, hoor", zegt mijn cliënte. Ze rijdt haar rolstoel mijn salon binnen bij zorginstelling AxionContinu. "Ik heb Parkinson", zegt ze nog een paar keer, alsof het een lied is. "Daar heb ik zelf geen probleem mee." Ik help haar uit haar rolstoel in de...

Het is stil heel stil

89-jarige cliënte met dementie, heeft ondersteuning van haar rollator. Ze was in de eetzaal thee aan het drinken tot dat ik haar kwam ophalen. Ze ging niet gelijk met mij mee tot dat ik de naam van haar dochter zei. Toen zag ik en de verpleegkundige een twinkeling in...

Uit je hoofd maar verbonden met je lijf

Vandaag laat ik de koffer met glitter en glamour voor de kinderen van het Wilhelmina kinderziekenhuis dicht. De kinderen willen stuk voor stuk een massage. Massage is een positieve ontspanning en een doorbreking van een uitzichtloze dag. Het is een tijdelijke...

 

"Het verhaal van Lily is pijnlijk en mooi tegelijk. Ik voelde het en ik voel met haar mee. Hopelijk helpt het anderen te begrijpen en in te zien dat alles wat een mens meemaakt, hoe jong ook, gevolgen heeft, soms zelfs een leven lang."

Karin Bloemen
Zangeres, pleegouder

 

BESTEL NU >

You have Successfully Subscribed!