Uit het oog, niet uit het hart

2 mei 2019

Een patiënte had veel pijn en lag alweer een tijdje in het ziekenhuis. Het begon jaren geleden met Hodgkin en ging later over in borstkanker. Sinds 4 jaar had zij botkanker dat was uitgezaaid.

Ineens

Vorig jaar in maart 2018 had ze een goede werkdag gehad. Ze was manager zorg van een instelling voor mensen met een verstandelijke beperking. In de avond ging ze met haar drie dochters gezellig op de bank film kijken. De volgende ochtend was ze alleen thuis op haar vrije dag. Ineens, uit het niets, had ze heel veel pijn. Telefonisch had ze van de arts het advies gekregen om morfine te gebruiken. Dat deed ze en ze ging even op bed liggen. Toen ze wakker werd had ze geen controle over haar lichaam en kon ze niks meer van de pijn in haar rug en liezen. Diezelfde dag in het ziekenhuis op de afdeling Medische Oncologie kreeg ze onderzoek na onderzoek. Maar beter zal ze niet worden.

Verwenmoment

Ik pakte mijn spullen uit mijn tas. Een handdoekje, twee penselen en kompressen. Dit legde ik naast haar op de tafel. Daarna zette ik een ontspannen muziekje aan op de achtergrond. Ik waste mijn handen. Vervolgens begon ik met de penselen vanaf haar decolleté langzaam te masseren.

Gedachtenis

Ze opende langzaam haar ogen. Haar lichaam was tot rust gekomen. Dat merkte ze op doordat ze minder stuiptrekkingen had. Ze voelde even geen pijn maar ontspanning. Heerlijk, zei ze. Voordat ik wegliep zei ze: “Ik heb me voorbereid. Drie koffers met herinneringen heb ik gemaakt voor mijn lieve dochters.” Na die woorden liep ik de afdeling af, niet wetende dat ik haar vaker ontspannende behandelingen ging geven.

Moedershart

Elke keer als ik mijn rondes liep op de afdelingen en ik zag dat zij lag opgenomen, ging ik bij haar langs. Al was het soms alleen even voor een praatje. Dan vertelde ze graag over haar dochters:

Haar adoptiedochter voelde zich niet gewenst bij een ander gezin. Ze kwam zo een keer aanwandelen op een avond na een hockeytraining van haar dochter. Sindsdien is ze nooit meer weggegaan en heeft ze drie meiden in huis.

Haar drie dochters, zei ze dan. Wat een sterke en lieve alleenstaande vrouw, en zo’n mooi hart!

Niet storen

Op een dag in april 2019 zag ik dat zij weer opgenomen was. Maar op haar deur stond NIET STOREN! De rek was eruit. Het was voor haar genoeg geweest. Ze wilde op de 23ste van april heengaan. Op dezelfde dag als de zoon die zij vroeger had. Een maand voordat hij twee werd is hij door ziekte overleden. Die pijn blijft altijd, vertelde ze. De 23ste lukte niet meer. Twee weken ervoor koos zij om het leven los te laten.

Citaat Dag Hammarskjöld
“Ook als het sterven dan een sociale functie moet zijn, geef me dan de genade om er stil tussenuit te gaan, op mijn tenen, zonder te storen.”

Blog gepubliceerd op de Nationale zorggids

Reacties

0 reacties

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Lees ook

Een reis met lotgenoten

Iedereen heeft een verhaal dat gehoord mag worden. Zo ook de verhalen van andere pleegkinderen, jong of oud. Ik luister er graag naar. Zij voelden herkenning in mijn boek en zochten contact met me. Hun verhalen duizelden me voor de ogen. Alsof mijn zicht achteruit is...

Parkinson

"Ik heb Parkinson, hoor", zegt mijn cliënte. Ze rijdt haar rolstoel mijn salon binnen bij zorginstelling AxionContinu. "Ik heb Parkinson", zegt ze nog een paar keer, alsof het een lied is. "Daar heb ik zelf geen probleem mee." Ik help haar uit haar rolstoel in de...

Het is stil heel stil

89-jarige cliënte met dementie, heeft ondersteuning van haar rollator. Ze was in de eetzaal thee aan het drinken tot dat ik haar kwam ophalen. Ze ging niet gelijk met mij mee tot dat ik de naam van haar dochter zei. Toen zag ik en de verpleegkundige een twinkeling in...

Uit je hoofd maar verbonden met je lijf

Vandaag laat ik de koffer met glitter en glamour voor de kinderen van het Wilhelmina kinderziekenhuis dicht. De kinderen willen stuk voor stuk een massage. Massage is een positieve ontspanning en een doorbreking van een uitzichtloze dag. Het is een tijdelijke...

 

"Het verhaal van Lily is pijnlijk en mooi tegelijk. Ik voelde het en ik voel met haar mee. Hopelijk helpt het anderen te begrijpen en in te zien dat alles wat een mens meemaakt, hoe jong ook, gevolgen heeft, soms zelfs een leven lang."

Karin Bloemen
Zangeres, pleegouder

 

BESTEL NU >

You have Successfully Subscribed!