Plan van aandacht

9 september 2019

Ik heb dit verhaal samen met een 39-jarige patiënte en haar man geschreven. Ze heeft me uitgebreid verteld over haar medische achtergrond en haar ervaringen in het ziekenhuis, ook de minder positieve. Het gaat te ver om haar gehele medische geschiedenis hier te delen. Maar zonder afbreuk te doen aan haar geschiedenis en ervaringen, heb ik geprobeerd om in deze blog de kern van haar verhaal te vangen. Hiermee hoop ik dat jullie je kunnen verplaatsen in de patiënte, in hoe zij zich voelde en hoe zij gezien en gehoord wilde worden. Hoe wij als professionals met de beste bedoelingen van de wereld soms toch niet goed aansluiten bij wat een patiënt nodig heeft.

Geheel niet begrepen worden

Het was in mei toen ik voor het eerst in contact kwam met de patiënte. Ze was blij om me te zien. Ik had begrepen dat zij al 160 dagen lag opgenomen in het ziekenhuis. Het een na het ander was mis gegaan en ze kon wel wat positieve afleiding gebruiken. Ik ging haar helemaal in de watten leggen. We bespraken met welke behandeling ik haar blij kon maken. Na de behandeling wilde ze gelijk weer een afspraak. In die dagen was ik de enige die haar alle aandacht gaf en haar op een manier aanraakte die niet medisch bedoeld was. Soms bleven haar man en dochter erbij zitten. En dan zei hij: “Ik geniet mee omdat ik haar zie genieten”.

Zodra de behandeling startte, was ze al helemaal ontspannen. Het was echt haar moment. De stemming van de patiënte was ook wel anders geweest, vertelde ze. 11 jaar geleden werd er baarmoederhalskanker geconstateerd waarvoor zij is behandeld. Gedurende jaren daarna is de bestraling blijven doorwerken op de gezonde organen. Eind 2018 werd ze weer opgenomen en sindsdien ligt ze in het ziekenhuis. Na vele behandelingen werd ze depressief en het leven hoefde eigenlijk niet meer voor haar. Op een gegeven moment wilde ze met niemand meer praten in het ziekenhuis. Ze had het gevoel dat ze niks goeds kon doen, niet meer meetelde, en niet gehoord en gezien werd. Ze werd alleen maar onzekerder.

Plan van aandacht

Totdat het palliatieve team zich over haar ontfermde. Zij gingen haar belangen behartigen met het doel om lichtpuntjes voor haar te creëren. Er werd samen met haar een plan van aanpak gemaakt. Zo werd bijvoorbeeld afgesproken dat specialisten op een geplande tijd bij haar langs kwamen en niet te pas en te onpas, want dat zorgde voor te veel onrust. Ook kreeg ze vaste aanspreekpersonen en verpleegsters bij het wassen en verzorgen. En ze kreeg meer keuze in maaltijden. Ik hoorde met mijn wellness-behandelingen ook bij de lichtpuntjes in haar leven.

Gedurende de uitvoering van het plan van aanpak veranderde er veel voor de patiënte. Dat was mooi om mee te maken. De structuur gaf haar houvast in deze onzekere tijden, ze kreeg de touwtjes weer in handen. Ze wilde meer als mens behandeld worden en de oprechte aandacht kleurde haar dagen. Dit alles gaf haar een beter vooruitzicht. Het plan van aanpak was eigenlijk een plan van aandacht waar zorgvuldig over nagedacht was en waar de patiënte in betrokken was. Ze werd weer begrepen en ze mocht er weer zijn!

Niet kunnen zijn

Sterker nog, ze is er nog steeds! Ze is in juni 40 jaar geworden en ze geniet nog steeds van haar man en dochter. Ze heeft zo’n sterke band met haar man en dat is mooi om te aanschouwen na alles wat ze hebben meegemaakt. Wat een vechtlust en levenslust heeft deze prachtige vrouw de afgelopen maanden laten zien. Maar de onzekerheid is niet volledig verdwenen. Op de vraag “Wanneer mag je naar huis?”, antwoord ze: “Ik weet het niet, het is nu al 180 dagen en het is zo eindeloos”.

Als professional heb ik niet alleen haar beter leren begrijpen, maar het was ook een leerzame ervaring.

“De kern van alle dingen is stil en eindeloos” – Felix Timmermans

Blog gepubliceerd op het intranet van het UMC Utrecht en op de site van de Nationale zorggids

Reacties

0 reacties

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Lees ook

Een reis met lotgenoten

Iedereen heeft een verhaal dat gehoord mag worden. Zo ook de verhalen van andere pleegkinderen, jong of oud. Ik luister er graag naar. Zij voelden herkenning in mijn boek en zochten contact met me. Hun verhalen duizelden me voor de ogen. Alsof mijn zicht achteruit is...

Parkinson

"Ik heb Parkinson, hoor", zegt mijn cliënte. Ze rijdt haar rolstoel mijn salon binnen bij zorginstelling AxionContinu. "Ik heb Parkinson", zegt ze nog een paar keer, alsof het een lied is. "Daar heb ik zelf geen probleem mee." Ik help haar uit haar rolstoel in de...

Het is stil heel stil

89-jarige cliënte met dementie, heeft ondersteuning van haar rollator. Ze was in de eetzaal thee aan het drinken tot dat ik haar kwam ophalen. Ze ging niet gelijk met mij mee tot dat ik de naam van haar dochter zei. Toen zag ik en de verpleegkundige een twinkeling in...

Uit je hoofd maar verbonden met je lijf

Vandaag laat ik de koffer met glitter en glamour voor de kinderen van het Wilhelmina kinderziekenhuis dicht. De kinderen willen stuk voor stuk een massage. Massage is een positieve ontspanning en een doorbreking van een uitzichtloze dag. Het is een tijdelijke...

 

"Het verhaal van Lily is pijnlijk en mooi tegelijk. Ik voelde het en ik voel met haar mee. Hopelijk helpt het anderen te begrijpen en in te zien dat alles wat een mens meemaakt, hoe jong ook, gevolgen heeft, soms zelfs een leven lang."

Karin Bloemen
Zangeres, pleegouder

 

BESTEL NU >

You have Successfully Subscribed!