Naaktheid

31 augustus 2021

Naakt als een sinaasappel zonder schil, als een naaktkat, een sfynx. Ik glij als een naaktslak langzaam van plek naar plek. Na veertien blogs en door verschillende interviews in diverse tijdschriften voelt het alsof ik dat bijna ben: naakt!
Het is nu september. Hoe zal het straks in november zijn, als mijn boek gepubliceerd is?

Het voelt alsof ik me langzaam uitkleed. Alsof een satijnen laken van me afglijdt. Elke maand weer een stukje meer. Ik voel me kwetsbaar door weer een andere kant van mezelf te laten zien. Het is spannend en emotioneel. Stapje voor stapje heb ik geleerd om me hieraan over te geven.

Stel je het eens voor bij jezelf. Dat je je zou uitkleden voor een groot publiek. Dat elk haartje, iedere moedervlek, elke zweetdruppel te zien is. Maar ook al je rondingen of krommingen. Dat ze je bewonderen. Hoe zou jij je voelen?

Ben je jezelf als je naakt bent? In mijn geval is naaktheid mijn verhaal. Het is wie ik ben en wat ik in- en uitadem. De rode satijnen laken voelt zacht op mijn huid. Glijdt langs mijn lichaam, maar blijft nog even zitten. Rood vlammend satijn, glimmend tegen mijn chocotoffee-bruine huid. Hangend om mijn laatste kwetsbare delen. Die zijn nog niet zichtbaar, maar het rood zakt steeds verder af. Mijn hartslag gaat steeds sneller. Hoe zal ik me voelen als het laken afglijdt en ik poedelnaakt voor je sta? Elke kras op mijn huid. Littekens, oneffenheden en kleurverschillen. Dat is mijn autobiografie. “Het verborgen meisje” is mijn naakte waarheid. Ik laat me aan iedereen zien.

Verrassend genoeg verlicht de naaktheid mijn gedachten. Waar het me eerst hoofdpijn bezorgde, vallen nu satijnen veertjes, witte sneeuwvlokken en kristallen sterren van mij af. Mijn energie is kwetsbaarheid en mijn eigenwaarde de deken die van mijn lijf afglijdt.

Naakt is puur, naaktheid is kracht, naakt is allesomvattend, alles wat mij in veertien blogs tot dit punt heeft gebracht.

Een gedicht is een naakt persoon. Sommigen zeggen dat ik een dichter ben – Bob Dylan

 

Reacties

1 Reactie

  1. Gea

    Prachtig!!
    Wat ben je toch een mooi mens.
    Wat omschrijf je je gevoel mooi, intens en herkenbaar.
    Liefs,

    Antwoord

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Lees ook

Hoe het nu gaat met ‘Het verborgen meisje’?

Hoe het nu gaat met ‘Het verborgen meisje’? Het verborgen meisje is niet meer verborgen. Ze is zichtbaar en zal ook in de toekomst zich niet meer verschuilen. Ik heb tintelingen in mijn tenen, mijn bloed stroomt sneller en voelt warm, mijn buik gloeit en dat straal ik...

De geboorte

Na meer dan drieënhalf jaar is ze er eindelijk, mijn kind: Het verborgen meisje. Wat heb ik ernaar uitgekeken, en tegelijkertijd vind ik het o zo spannend. Het heeft me, als ik zo terugkijk, heel veel gebracht. Ik heb me zo ontwikkeld, niet alleen op schrijfgebied,...

Adempauze

De stilte voor de storm, de stilte na een hectische periode. Een boek publiceren is niet alleen een proces, maar ook een project. Niet alleen de inhoud, maar ook alles eromheen moet perfect zijn. Ik zit er bovenop. Alles verloopt volgens planning. En dat is fijn, want...

Nieuwe deuren

God sluit nooit een deur, hij opent een andere. Ik realiseer me dat als ik een medewerker van Pleegzorg spreek over mijn ambassadeurschap voor hun organisatie. Nieuwe deuren zijn nieuwe kansen die ontstaan door het proces waarin ik zit met mijn boek. Pleegzorg...

You have Successfully Subscribed!