Een nieuw begin

22 oktober 2020

De vragen die ik krijg zijn “ben je daar niet te jong voor” of “dat hoor je nu toch nog niet te schrijven”. Ik krijg heel veel vragen waarom ik mijn autobiografie schrijf. Hoezo, hoor ik dat nu nog niet te schrijven? Hoe kun je dat voor mij bepalen? Ik leef nu toch? Ik weet niet hoe lang ik nog leef. Waarom zou ik wachten?

Twee jaar geleden ben ik begonnen met het schrijven van mijn autobiografie. Dat heeft nogal wat voeten in de aarde. Tijd, onderzoek en bovenal het vinden van mijn zelfbeeld. Wat ben ik mezelf tegen gekomen. Over jezelf schrijven en je leven onder de loep nemen is jezelf een spiegel voorhouden. Een waarin je moet blijven kijken, je kunt je niet afwenden. Die spiegel is net een zuignap.

Dan ga je graven en je moet blijven graven in grond die al eerder open is geweest, maar wat je vergeten bent. Je bent ook vergeten wat voor viezigheid en narigheid je tegen kunt komen in die grond. Dat heb ik wel geweten. Een bak vol emotie en angsten die vervaagd waren, maar die als een zwart wit film weer voorbijkwamen.

Ik zeg altijd, open nooit een deur die je al gesloten hebt. Zet hem zelfs niet op een kier, want je weet niet wat er mee komt als je hem weer opent. Nou, daar ben ik achter gekomen. Het heeft me avonden wakker gehouden en mijn leven beheerst, terwijl ik dacht dat ik het onder controle had.

Ik schrijf over mijn leven omdat ik als  pleegkind in een blank gezin een zoektocht achter de rug heb, maar nog steeds zoekende ben. Ik wil een inspiratiebron zijn voor de zoekende mens. Een spreekbuis.  Iets betekenen voor andere mensen. In mijn schrijfwereld kan ik verzinken. Voor ik het weet zijn er uren en uren verstreken. Er zijn mensen die gaan op in de waan van de dag. In het reilen en zeilen van hun gezin en alles wat daarbij hoort. Mijn schrijfwereld is mijn waan van de dag. Ik word er in gezogen en uren later weer uitgespuugd. Als ik er eenmaal in zit hoor ik niks, ik zie alleen wat ik wil zien, voel wat ik wil voelen en laat me meeslepen in die wereld.

Schrijven in de derde persoon, alsof alles iets verder van me af staat, gaat me makkelijk af. Toen ik mijn boek in de “ik-vorm” wilde schrijven liep ik vast. Het schrijven werd een straf en een moeten. Regelmatig kon ik mijn tranen niet bedwingen. Niet alleen door wat ik over mezelf te weten kwam, maar ook om het goed te willen verwoorden. En doordat ik moest terugkijken. Wil ik eigenlijk wel een boek schrijven en uitgeven? Moet ik niet eerst mijn emoties kunnen beheersen en accepteren? Heb ik alles wel een plekje gegeven? Wil ik wel dat andere mensen mijn verhaal lezen en willen andere mensen het überhaupt lezen? Het is fijn dat een uitgever mij in het vizier heeft en dat ik mee ga in het enthousiasme, maar wil ik dit echt wel?

Het is twee jaar verder en ik heb nog geen boek uitgegeven. Zit vast in mijn eigen “ik”. Vast in mijn spiegelbeeld en vast in mijn eigen strakke planning van werk en privé. En ook nog vast in het moeten schrijven en op de hielen gezeten worden door de uitgever. Je moet schrijven wat een ander graag terug wil zien in jouw autobiografie. Maar wat wil ik terugzien en wat wil ik schrijven? Daar raakte ik de weg kwijt. Mijn uitgever bood aan mijn boek verder te schrijven om mij te helpen. Nou, dat denk ik niet. Het is mijn verhaal en ik moet het afschrijven en niemand anders en zeker niet tegen betaling. Ik moet het zelf doen, op mijn manier en met andere mensen om mij heen. Mensen die mij positieve prikkels geven. Dus begon ik aan mijn weg van vernieuwing. Want die biografie, die komt er.

 

Reacties

3 Reacties

  1. Pleegmoeder

    Natuurlijk zijn er mensen die het willen lezen, heel graag zelfs!! Ik denk aan pleegouders, onschatbare waarde om eens echt in het hoofd van een pleegkind te mogen kijken! Pleegouders met een pleegkindje met een andere achtergrond, pleegkinderen die vastlopen in hun eigen leven, professionals die biologische ouders of pleegouders begeleiden, noem maar op!! Mocht je nog een meelezer zoeken tijdens het hele proces, laat maar weten! 🙂

    Antwoord
  2. Ronny

    Zeker zijn mensen geïnteresseerd! Veel mensen willen geraakt worden door verhalen en ervaringen van anderen. Het geeft een mogelijkheid tot reflectie. Maar ook even een ontsnapping aan het egoïsme dat je eigen leven kan zijn. En ook al gaat het label autobiografie er aan hangen, wat voor de auteur beangstigend kan zijn, voor de lezer is het vooral een verhaal met een hoger waarheidsgehalte. Veel succes en plezier!

    Antwoord
    • Cisca

      Wat fijn om deze column weer te lezen. Zo mooi verwoord. En je ziet maar weer, de aanhouder wint. Daar mag je trots op zijn!
      Ik vind het leuk dat je me hebt gevonden om je te mogen helpen. Daar ben ik dan weer een beetje tros op. Liefs, Cisca.

      Antwoord

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Lees ook

Hoe het nu gaat met ‘Het verborgen meisje’?

Hoe het nu gaat met ‘Het verborgen meisje’? Het verborgen meisje is niet meer verborgen. Ze is zichtbaar en zal ook in de toekomst zich niet meer verschuilen. Ik heb tintelingen in mijn tenen, mijn bloed stroomt sneller en voelt warm, mijn buik gloeit en dat straal ik...

De geboorte

Na meer dan drieënhalf jaar is ze er eindelijk, mijn kind: Het verborgen meisje. Wat heb ik ernaar uitgekeken, en tegelijkertijd vind ik het o zo spannend. Het heeft me, als ik zo terugkijk, heel veel gebracht. Ik heb me zo ontwikkeld, niet alleen op schrijfgebied,...

Naaktheid

Naakt als een sinaasappel zonder schil, als een naaktkat, een sfynx. Ik glij als een naaktslak langzaam van plek naar plek. Na veertien blogs en door verschillende interviews in diverse tijdschriften voelt het alsof ik dat bijna ben: naakt! Het is nu september. Hoe...

Adempauze

De stilte voor de storm, de stilte na een hectische periode. Een boek publiceren is niet alleen een proces, maar ook een project. Niet alleen de inhoud, maar ook alles eromheen moet perfect zijn. Ik zit er bovenop. Alles verloopt volgens planning. En dat is fijn, want...

You have Successfully Subscribed!